Informacje dla autorów

Zasady przygotowania tekstu

  1. Przed przepisaniem tekstu należy ustalić dla strony A4 2,5-centymetrowe marginesy dolne, górne, lewe i prawe.
  2. Należy wprowadzić numerację stron.
  3. Tekst zasadniczy powinien mieć następujące parametry: czcionka 12 pt Times New Roman, 1,5 odstęp między liniami, wcięcie akapitowe na 1,25 cm, tekst wyrównany do lewego i prawego marginesu.
  4. Przypisy i tabele należy wprowadzić czcionką 11 pt Times New Roman. Odstęp między liniami nie może być większy niż 1,5.
  5. W przypadku tabel – nie stosujemy pogrubionej czcionki w główkach; nie wyrównujemy spacjami i tabulatorami danych liczbowych. W danych liczbowych stosujemy przecinek dla oddzielenia wartości dziesiętnych.
  6. Dopuszczalne są jedynie następujące typy wyróżnień w tekście: kursywa – dla tytułów publikacji, wyrażeń obcojęzycznych, pogrubienie – dla tytułów, terminów i partii tekstów wymagających wyróżnienia.
  7. Każdy akapit należy zakończyć przez naciśnięcie na klawiaturze klawisza „Enter”.
  8. Efekt wcięcia akapitowego należy osiągnąć przez zaprogramowanie wcięcia specjalnego w opcjach formatowania akapitu lub przez wciśnięcie tabulatora. Niedopuszczalne jest stosowanie w tym celu wbicie kilku spacji.
  9. Niedopuszczalne jest wyrównywanie tekstu do prawego i lewego marginesu spacjami.
  10. Niedopuszczalne jest ręczne dzielenie wyrazów, nie należy łapać pojedynczych liter na końcu linii, ani też kończyć linii poprzez jednoczesne naciśnięcie klawiszy Shift i Enter.
  11. Nawiasy okrągłe i kwadratowe należy wybrać z klawiatury, niedopuszczalne jest używanie w tym celu znaku „/”. Nawias otwierający jest przytulony do pierwszego, a zamykający – do ostatniego wyrazu tekstu zapisywanego w nawiasach.
  12. Stosujemy tylko cudzysłowy drukarskie. Cudzysłów otwierający („) jest przytulony do pierwszego, a zamykający (”) – do ostatniego wyrazu tekstu zapisywanego w cydzysłowach. Niedopuszczalne jest używanie w tym celu podwójnych przecinków i apostrofów.
  13. Nie różnicujemy pauz zakresowych, dywizów i myślników. Dla oznaczenia tych znaków należy wybrać z klawiatury znak „-”. Myślnik należy oddzielić z obu stron spacjami. Nie stosujemy spacji w wyrazach złożonych (np. biało-czarny, polityczno-społeczny itp.). Nie stosujemy również spacji w przypadku pauzy zakresowej (np. lata 1999-2014, s. 5-9 itp.).
  14. Przecinki, kropki, wykrzykniki, znaki zapytania, średniki, dwukropki są przytulone do poprzedzającego te znaki wyrazu.
  15. Przypisy powinny być odsyłaczami z numeracją. Zapis przypisów musi być konsekwentny, wykonany według jednego wzoru przecinkowego (nazwiska autorów i redaktorów kapitalikami, tytuły kursywą):
    • wyróżnienie tytułów (np. kursywa),
    • rozróżnienie czasopism i druków zwartych,
    • konsekwentny zapis nazwisk z inicjałem lub pełnym imieniem,
    • konsekwentne uzupełnienie nazw wydawnictw lub ich nieuwzględnianie,
    • konsekwentne uzupełnienie nazwisk tłumaczy lub ich nieuwzględnianie,
    • stosowanie jednego systemu skrótów: polskich (tenże, tegoż, taż, tejże, dz. cyt., wyd. cyt.), skróty według Encyklopedii Katolickiej, wyd. II, oraz własnych (podanych w wykazie skrótów).
  16. Cyfry odsyłaczowe przypisów należy przytulić do poprzedzającego je wyrazu. Kropkę, przecinek i dwukropek stawiamy zawsze po odsyłaczu (wyjątek stanowi odnośnik po skrócie, np. XX w.5, 1998 r.7, 1287 tys.12).
  17. Jeżeli konieczne jest użycie znaków, których nie ma na klawiaturze, można skorzystać z opcji „wstaw symbol” bądź odpowiednio zaprogramować polecenie makro, należy jednak wówczas do wydruku dołączyć wykaz wszystkich wprowadzonych w ten sposób znaków. Nie należy stosować nietypowych czcionek hebrajskich i greckich.
  18. Rysunki i tabele należy włączyć do tekstu. Numer i podpis rysunku oraz ewentualne źródło należy wprowadzić w Wordzie pod rysunkiem (nie w trybie graficznym, lecz jako odrębny akapit). Numer i tytuł tabeli należy umieścić nad tabelą, natomiast pod tabelą umieszczamy w pierwszej kolejności wszelkie do niej objaśnienia, a następnie źródło. Ta partia tekstu również stanowi oddzielne akapity (poza obszarem tabeli).

Przypisy

  1. Przy powtórzeniu danej pozycji piszemy tylko nazwisko, incipit tytułu i strony.
  2. Kiedy w nowym przypisie pojawia się pozycja z poprzedniego, pisze się: T(t)amże i strony.
  3. Jeżeli autorowi chodzi o powtórzenie pozycji i strony z poprzedniego przypisu, wtedy pisze się tylko: T(t)amże.
  4. Kiedy w nowym przypisie jest odniesienie do innej pozycji danego autora, cytowanego w poprzednim, wtedy piszemy: T(T)ENŻE i odpowiedni zapis bibliograficzny.
  5. Przy powtórzeniu danej pozycji piszemy: nazwisko, dz. (art.) cyt. i strony.

Cudzysłów i nawias

  • stosujemy cudzysłów drukarski („”); kiedy zachodzi konieczność użycia drugiego, wewnętrznego – np. w ramach cytatu, gdzie już on objęty jest cudzysłowem drukarskim – piszemy: « (początkowy) i » (końcowy),
  • zasadniczym nawiasem jest okrągły ( ), stosowany w cytatach, kiedy jakiś jego fragment autor chce opuścić jako niepotrzebny; nawias kwadratowy [ ] można użyć w cytatach, aby np. przypomnieć czytelnikowi jakieś słowo lub określenie, które w danym fragmencie nie występuje (jest np. wcześniej), a bez jego przypomnienia cały cytat może być niejasny; np. „Im [biskupom] lub: [biskupom – J. Ch.] właśnie powierzona została w pełni misja pasterska” – KK 27.

Stosowanie skrótów

  1. Zarówno w tekście głównym, jak i przypisach, stosujemy skróty podane w: Encyklopedia katolicka. Wykaz skrótów, Lublin 19932.
  2. Przy tworzeniu własnego wykazu skrótów trzeba skonfrontować go z „lubelskim”, aby nie wprowadzać zamieszania.

Wykorzystanie Internetu

  • po pełnym „adresie” trzeba napisać datę wejścia (w nawiasie).

Inne szczegóły

  1. W cytowaniu z Pisma Świętego korzysta się z piątego (ostatniego) wydania Biblii Tysiąclecia (Poznań 2012), chyba że autorowi zależy na innym (wtedy należy to zaznaczyć przy roku wydania w prawym górnym rogu).
  2. Dokumenty Vaticanum II powinny być cytowane z nowego tłumaczenia (Poznań 2002).
  3. Przy wątpliwościach dotyczących pisowni słownictwa religijnego należy skorzystać z: R. PRZYBYLSKA, W. PRZYCZYNA (red.), Zasady pisowni języka religijnego, (Academica 71. Teolingwistyka 1), Tarnów 2005; R. PRZYBYLSKA, W. PRZYCZYNA, Pisownia słownictwa religijnego, (Teolingwistyka 10), Tarnów 2011.

Inne przykłady

  • M. BIERNACKI, M. PAWLUS, Słownik gatunków literackich, Bielsko-Biała 20022, s. 23-24,
  • E.M. COOK, Our Translated Tobit, w: Targumic and Cognate Studies, Fs. M. McNamara (JSOTSup 230), Sheffield 1996, s. 153-162,
  • J. KOPIEC, Bibliografia stu tomów „Naszej Przeszłości”, w: J. Dukała, tenże (red.), Sto tomów „Naszej Przeszłości”, Kraków 2003, s. 31,
  • P. BROWE, Die Kommunionandacht in Altertum und Mittelalter, JLW 13 (1933), s. 62,
  • A. SCHÖKEL, Bóg Ojciec. Rozważania biblijne, tł. Z. Ziółkowski, Warszawa 1999, s. 188,
  • J. WARZECHA, Funkcja formuły wysłania w Wj 3, 1–4,17, Przyczynek do odpowiedzi na pytanie – kim jest Mojżesz, CT (1993), nr 3 (63), s. 85-88,
  • „Biskup, posiadający pełną łaskę sakramentu kapłaństwa, jest «szafarzem łaski najwyższego kapłaństwa», szczególnie co do Eucharystii (…)” – KK 26.

Złożenie do druku

Po naniesieniu korekt przez recenzentów autor przekazuje wydruk komputerowy do autoryzowanego przez Redakcję Wydawnictw Wydziału Teologicznego korektora. Tekst z naniesionymi przez korektora poprawkami wraca do autora opracowania, który sam dokonuje ostatecznej korekty autorskiej i nanosi poprawki korektora. Tak wyczyszczony tekst składa w Redakcji Scriptura Sacra w wersji elektronicznej.